Á muller áfrica e afrodescendentes: Imperceptibles pero demasiado sensibles

Jesús Chucho García

Elas, as africanas e os seus descendentes, debido ao enfoque machista da historia, moitas foron condenadas ao esquecemento, esquecemento que por suposto non se logrou e ao paso do tempo elas volven á memoria, non como feitos ou actos do pasado senón como símbolos, mitos e complexo éticos contemporáneos. Trátase da muller africana e afrodescendentes coas súas historias anónimas cheas dunha riqueza simbólica, mitológica que vai desde o nacemento do mundo até a construción das espiritualidades imperceptibles ao ollo dos seres deshumanizados pola complexidade social que NON está a deixar espazos para a contemplación, o cantar dos paxaros, os cheiros, a beleza e a reflexión profunda.

Dicir muller africana e afrodescendentes é dicir sociedade, ausencia paterna, confrontación cotiá para a sobrevivencia, pero é tamén dicir fío condutor para a transformación social por un planeta equilibrado para todos, sen medo, con coraxe contra a adversidade como o expresase a falecida africana kenyana, Wangari Maathai premio nobel da paz no ano 2004 “A xente pregúntame con frecuencia porque non tiña medo. A mellor maneira que teño para explicalo é dicir que eu non proxecto o medo. Se ti manteste concentrada no que queres obter, entón, en efecto, irás exactamente ao lugar onde moita xente non se atrevería a ir. Non é que sexa valente ou que non vexa as consecuencias, senón que ao non proxectalo, eu non adopto o medo que con tanta frecuencia fréanos ao perseguir as nosas metas.”

Coa súa firme soberanía intelectual tivo unha visión multidimensional da vida para enfrontar incluso unha demanda de divorcio que lle fixo o seu marido con quen se casou nos anos setenta, do século pasado. Esa demanda, imaxínese vostede foi por “ser demasiado educada, ter demasiado carácter, ser demasiado exitosa e demasiado obstinada para ser controlada”. O xuíz coincidiu plenamente co marido. Por tanto, ela pasou a ser a única responsable da educación do seu tres fillos.

Esta muller de Kenia, quen lamentablemente morreu o 25 de setembro do ano 2011, entendeu que con medo non lograría sementar, desde 1977 até preto do ano da súa morte, 30 millóns de árbores co apoio de millóns de mulleres no seu país contra a deforestación que estaba a acabar cos bosques, os ríos a vida … ou o que chamamos a aniquilación acelerada do planeta onde xa sabemos que os días o temos contado ante a inminente ameaza do cambio climático e a expiración do protocolo de Kioto.

Da literatura á ternura … unha bendición

Os códigos ancestrais das africanas, conservados por millóns de mulleres como Wangari, ao berro de Harambee (todas somos unha) a travesaron o atlántico e foron enchendo de feixes luminoso o ceo sombrío e escuro de que cubría a escravitude, o racismo e as súas secuelas. Hoxe a muller afrodescendentes nas Américas do mesmo xeito que en tempo coloniais proseguiu ese fío condutor nuns dos campos poucos explorados como é o da literatura.

Deixemos que a afroestadoundiense Toni Morrison, premio nobel (1993) de literatura quen nas súas diferentes novelas sobre a escravitude e o racismo quixo darlle voz a quen non a tiñan nesa sociedade opresora “A primeira xeración dun pobo oprimido é sempre xente silenciosa, desenvolven no seu interior unha conciencia da opresión pero non falan sobre iso. A seguinte xeración xa o fai un pouco, empeza a exteriorizar a súa queixa. O silencio é roto, por exemplo, nas cancións. No caso dos americanos africanos, bastante xente escribiu libros acerca da súa historia, pero esa realidade non estaba presente nas novelas. E ese reto fascinoume, o sentimento de ser capaz de facelo”.

Morrison na súa novela do ano 2009 titulado UNHA BENDICIÓN onde deixa entrever que “o racismo aínda segue operando hoxe, mostrando a súa eficacia como instrumento para perpetuar as divisións en contra do que debería ser unha verdadeira democracia”.

Estas dúas mulleres, unha africana e outra afrodescendente, ambos os Premio Nobel, lograron elevar con dignidade a voz non só da muller, senón dos homes oprimidos e castigados polos abusos do poder, o racismo e a discriminación.

Felicidades a todas as mulleres do mundo pola súa tenacidade para rehumanizar o planeta.     

0 Response to “Á muller áfrica e afrodescendentes: Imperceptibles pero demasiado sensibles”


Comments are currently closed.